Onze zoon van 24 gebruikte met enige regelmaat Cannabis. We hadden daar niet zoveel problemen mee totdat we in de gaten kregen dat hij met overvloed ging gebruiken tijdens de Covid-periode. Van een zachtaardige sociale jongen die zorgzaam was voor zijn 2 zusjes en broertje, veranderde hij in een afstandelijke jongen die zich volledig terugtrok uit het gezin, zich nu en dan agressief opstelde, grote argwaan had naar ons en waanideeën had. De situatie thuis werd onhoudbaar en het gezin leed er zwaar onder. Wij hadden totaal geen idee wat verslaving in hield, bij wie wij terecht zouden kunnen en uit onze direct omgeving en huisarts kregen we goed bedoelde adviezen waar we als ouder niets mee konden. We gingen op onderzoek uit op internet en kwamen terecht bij Peter ter Horst die een interventie kon verzorgen. Het hele traject van interventie en nazorg is goed verlopen maar onze zoon liet zich bij de interventie niet opnemen. Hoewel dat een enorme teleurstelling was voor ons en de boosheid en frustratie ondraaglijk, kunnen we achteraf zeggen dat hij “nog niet zover was”. De periode erna was moeilijk voor het hele gezin.
We kwamen vervolgens via Peter ter Horst in aanraking met Stichting Naast. Wat een bevrijding (!!) was dat voor ons. Het besef dat we niet de enigen waren in wanhoop, … met een verslaafde zoon. Als gezin hebben we verschillende Workshops gevolgd en aparte sessies met onze counselor. De ontmoeting met verschillende ouders in deze workshops en de herkenning en steun bij elkaar, was en is heel erg fijn.Totaal onbekende mensen waar je een enorme verbondenheid mee voelt, die ons gevoel begrepen, de herkenbare verhalen tot in de kleinste details, heeft ons elke keer zo goed gedaan. Een community waar je bij wilt horen als je dezelfde pijn ervaart die wij bij niemand anders konden vinden, zoals familie of kennissen. De workshops ‘Grenzen stellen’, ‘Inzicht in jouw rol als Naaste’ en ‘Loslaten…’, heeft ons zoveel gebracht waardoor we met ons leven verder konden en het draaglijk werd om door te leven met een verslaafde zoon waar we heel veel van hielden.
Daarnaast hebben we losse sessies gedaan als gezin bij onze counselor, ook een sessie met onze zoon erbij die toen inmiddels in herstel was. Met zijn herstel hadden we de ‘strijd tegen het monster’ (want zo noemde ik de ziekte verslaving) nog niet gewonnen. Want ook dan besef je dat niet alleen mijn zoon in herstel was, maar wij als gezin net zo goed. Ook die bijeenkomsten waren voor ons van onschatbare waarde. Met name omdat onze zoon ook weer bij ons in huis kwam wonen. Herstel is een nieuwe fase waar ‘het monster’ nog op de loer blijft liggen en we vanuit ouderschap en bezorgdheid in valkuilen stappen die het herstel niet bevorderen. De inzichten die wij tijdens de speciale workshop voor ouders hebben gekregen helpen ons tot vandaag de dag.
Onze zoon is inmiddels bijna 1½ jr abstinent, heeft 4 a 5 x per week de NA-meetings bezocht, is volledig medicatievrij, heeft op eigen initiatief een Training over Zelfbeeld gevolgd en start in september zijn HBO-opleiding die hij wil afmaken. Daarnaast heeft hij een vaste baan voor 4 dagen in de week. En ja, het kan dus! We realiseren ons al te goed dat we gezegend zijn en geluk hebben, en dat we onze hele leven in herstel zullen zitten. Maar we zijn al die tijd in staat geweest om liefde te blijven geven aan onze zoon wat hem uiteindelijk tot inkeer heeft gebracht. Dit alles met de ondersteuning van Stichting Naast……anders hadden we het niet gered.
